გელა თევზაძე...
25 აგვისტო, 2012
13939
print

წელიწადზე მეტია, რაც „24 საათსა“ და WEEKEND-ში მეცნიერების საგაზეთო დამატებას ვაკეთებთ.

საუბარი მეცნიერებაში მიმდინარე პროცესებზე; საქართველოსა და საზღვარგარეთ განხორციელებულ ერთობლივ ან ცალკეულ პროექტებზე, ახალგაზრდა მეცნიერების საუნივერსიტეტო ცხოვრებაზე არასპეციფიკურ მედიაში სრულიად არაკომერციული, იოლი და მარტივი მარკეტინგისთვის არასაინტერესო ჩანაფიქრია. დიდად საინტერესო არ აღმოჩნდა არც სამეცნიერო და საუნივერსიტეტო ინსტიტუციებისთვის, რომლებიც არჩევანს მაინც სპეციფიკურ გამოცემებსა და ამ სივრცეში მიმდინარე დისკურსზე აკეთებენ მხოლოდ და არა იმ მკითხველზე, რომლისთვისაც ლოგიკურად სამეცნიერო პროცესები და ის პროდუქტი, რომელსაც მეცნიერება ქმნის უფრო არსობრივი და მნიშვნელოვანია, ვიდრე მრავალი გაყვითლებულ-გაპიარებული ანდა მასკულტურული თემა, რომელიც მიღებულია რომ კარგად „იყიდება“. უნდა ესაუბროს თუ არა მეცნიერება არაპროფესიონალ საზოგადოებას? - დავსვით კითხვა ჯერ კიდევ 2010 წლის ბოლოს და დადებითი და ოპტიმისტური პასუხი ილიას უნივერსიტეტის ხელმძღვანელობისგან მივიღეთ. ამიტომაც პროექტი მცირე მასშტაბით შედგა ილიას უნივერსიტეტთან თანამშრომლობით. მაგრამ ვიდრე ამ კითხვის დასმას სამეცნიერო სივრცეში ჟურნალისტები გავბედავდით, იწერებოდა იდეა და ამ იდეის გადამოწმებას ისევ ცალკეულ მეგობარ-მეცნიერებთან ვახდენდით. ადამიანებთან, რომლებიც გახდებოდნენ ჩვენი გაზეთის ავტორები და შეძლებდნენ საკმაოდ რთულსა და საზოგადოების განვითარებისთვის მნიშვნელოვან საკითხებზე მარტივად, საგაზეთო ენაზე წერას და მკითხველის დისკუსიაში „ჩათრევას“.

ასეთი ადამიანების ძიებისას მომწერეს სწორედ გელა თევზაძის ტელეფონის ნომერი, სკაიპის სახელი და იმეილი. ბიოლოგი, რომელიც ახლახანს იყო ჩამოსული საქართველოში და თბილისში დაბინავებასა და რაც ყველაზე საინტერესო იყო ჩემთვის, აქ მუშაობას აპირებდა. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, იმ დღიდან გელა თევზაძე გახდა ჩვენი კონსულტანტიც, ავტორიც და ძალიან კარგი მეგობარიც. ადამიანი, რომელიც ოპტიმიზმით და სილაღით უყურებდა ყველა პრობლემას და მზად იყო დიდი ენთუზიაზმით გადაეჭრა ისინი. გაზეთში მრავალწლიანი მუშაობის მიუხედავად რთულად მაგონდება ავტორი, რომელიც მისი მსგავსი კულტურით, თავმდაბლობით, ერუდიციითა და საქმისადმი სიყვარულით გამოირჩეოდა. თანამშრომლობა რედაქციასა და გელას შორის სისტემატიურ ურთიერთობაში გადაიზარდა და დღეს უკვე ძალიან რთული წარმოსადგენია მორიგი ნომრის გაკეთება მისი სტატიის გარეშე. ოდესმე ალბათ ჩვენ თავს მოვუყრით მის ყველა პუბლიკაციას, მაგრამ არა დღეს. გელას უეცარი გარდაცვალების შემდეგ მისი მეგობრის, ლელა გაფრინდაშვილის შუამდგომლობით წერილი გავუგზავნეთ მის მეგობარ-კოლეგებს ყველგან, სადაც კი გელას უსწავლია და უმუშავია. რუკა დიდია. მაგრამ ბევრად დიდია ის ემოციები, რომლებიც ჩვენ წერილბით მივიღეთ. სრულიად მოულოდნელად ეს ყველაფერი 200 გვერდზე გაიშალა, სხვადასხვა ენაზე, სხვადასხვა დამოკიდებულებით. ზოგიერთი წერს მის სამეცნიერო კვლევებსა და მიღწევებზე, ზოგიერთი პირადად მას მიმართავს. ზოგიც ძალიან აბსტრაქტულია მოჭარბებული ემოციებისა და სევდის გამო. შეხება ამ ტექსტებთან ძალიან გამიჭირდა, მოცულობის გამო დავიბენით... ამიტომაც ხელუხლებლად ვბეჭდავ. ცხადია მხოლოდ ნაწილს. იმ ადამიანების წერილებს, რომლებსაც ბოლო პერიოდში არ ჰქონდათ გელასთან ურთიერთობის საშუალება, რომლებიც საქართველოს ფარგლებს გარეთ ცხოვრობენ და კიდევ წაიკითხავთ გელას სტუდენტების წერილებს.

სოფო კილასონია

„24 საათის“ კულტურისა და მეცნიერების დამატების რედაქტორი

Первый курс биофака МГУ я провел очень бурно, был знаком почти со всеми однокурсниками. Знал, конечно, и Гелу, но, в основном, как члена компании из комнаты 1313 (не помню точно, когда именно она поселилась в этой комнате, но этот номер был ее фирменным знаком). Лишь несколько позже, когда я сблизился с этими ребятами, мое внимание переключилось на моего будущего друга. Он, действительно, не выделялся на общем фоне, будучи скромен и тактичен. Но близкое знакомство открыло в нем истинно грузинское благородство, исключительную память и бесконечное умение прощать. Возможно, он не был столь энергичным и удалым, как остальные из его (и впоследствии - моей) компании. Но он выделялся умением понять душевный порыв близкого человека, его высокая культурная планка всегда была для меня ненавязчивым примером, а нравственная чистота оказывалась невосполнимым подспорьем в те моменты, когда лихой настрой студенческой компании явно переливался через край. "Ты, наверное, помнишь?.." - деликатно говорил мне Гела в тех случаях, когда цитировал книги, которые я в силу своей серости явно не читал, и такой пример такта был для меня уроком. Черноволосый, черноглазый, долговязый, он был, тем не менее, "белой вороной" и явно напоминал Дон Кихота (в честь этого я ему подарил каслинскую статуэтку, изображающему этого персонажа). В общении с ним я проводил незабываемые вечера в эту блаженную пору жизни. А когда на футбольном поле московский "Спартак" встречался с тбилисским "Динамо", Гела предлагал мне, тогда - заядлому болельщику - "контрпоболеть". Гела научил меня есть аджику с хлебом, благодаря ему я попробовал и познал толк в таком экзотическом для советского человека фрукте, как хурма. Когда у нас был праздник середины студенческой поры - Медиум - мы с Гелой на пару играли в капустнике роль актино-миозинового комплекса. А когда я был в 1990 г. на симпозиуме в Тбилиси, я останавливался у его родителей.

В 1991 г., в аспирантуре, со мной случилась беда: я внезапно тяжело заболел. Гела был с моими родителями и как мог поддерживал их, когда они приезжали в Москву ко мне в больницу. Низкий ему за это поклон.

В дальнейшем наши пути разошлись. Болезнь не позволила мне продолжать карьеру. Мы изредка переписывались с моим другом, который был вынужден (на Родине все развалилось) уехать за рубеж. Но все эти годы, все двадцать прошедших с тех пор лет у меня не было лучшего друга.

Скорбь велика. Мне не представить горя близких Гелы. Но светла память о нем, а значит светла надежда на Божью милость к его легкой душе. Спи спокойно, мой друг!

Лев Ремирович Берников, однокурсник Гелы, г. Калининград.

 

We were close with Gela in our senior years at the University, working together on organizing the Biological Science Olympics for high school kids. We grew even closer during the first student exchange with the Dartmouth College in 1988. I remember how we spent long hours in the Dartmouth library devouring Aksenov, Dovlatov, and other opposition writers. I also vividly remember the farewell parties when Gela decided to go to Chicago, he was one of the first to leave. I stored a chest with his books in our apartment (most of the books were later donated to the Biological Science Olympics). We also visited each other in the States in the 90s, but now I regret that we did not keep in touch as much as we could lately. For me Gela was always an example of dependability, responsibility, honesty, honor, unselfishness, and kindness. It goes without saying that he was highly educated and cultured person, knowledgeable not only in sciences but in arts, languages, and literature. We will all miss him dearly.

Leonid S. Brown, Ph.D.

Professor, Department of Physics,

University of Guelph; Ontario; N1G 2W1; Canada

 

I tend to forget many things these days but I remember how I first met with Gela. Both of us were waiting in line in a cafeteria that was part of an enormous dorm building that belonged to MGU (Moscow State University). We started to chat and became so engrossed in the topic that I failed to realize he had managed to pay for my food, my protests being in vain. Hardly a more trivial event could be imagined, but it was the start of a friendship I have come to cherish immensely over the years. The memory of that first encounter is still with me, more than a quarter century later...

In the times that followed, there were many more great conversations, as it was possible to talk with Gela about anything one could imagine. From Georgian agriculture to Russian literature to American politics, there was seemingly nothing that would escape the scrutiny of this penetrating mind. Yet somehow he was able to navigate through the sea of information without giving in to the comfort of shallow ideas or popular lies that tend to cloud the thinking in so many of us.

Gela was a dear friend and it is too hard for me at the moment to write things personal – simply because there was so much in him that defies stereotypes and cannot be easily expressed in words. Gela carried the soul of a true gentleman, that elusive, glorious mixture of chivalry and empathy, encyclopedic knowledge and simplicity, inquisitiveness and kindness. Above all, he has always been a friend you can rely on. And when I say that I mean rely with no subtext, no preexisting conditions and no fine print – one of the rarests things in the world these days.

One part of me feels an immeasurable sadness now. And the other part just keeps staring with incredulity at a gaping hole in the great continuum of things, a senseless void that by all accounts should not be there.

Dimitri Pestov, PhD

Assistant Professor

Stratford, NJ

 

Скромность, порядочность и добросовестность Гелы навсегда запомнились

его друзьям и однокашникам, которые вместе с ним работали в

оргкомитете Школьной Биологической Олимпиады в Московском

Университете. Оргкомитет олимпиады самоорганизовался в ещё 70-х годах

и был редким для советского времени самодеятельным, абсолютно

добровольным обьединением студентов и аспирантов, которые придумывали

и проводили научную олимпиаду для школьников фактически со всей

страны. Гела возглавлял это сообщество во второй половине 80-х годов,

сам ещё будучи студентом МГУ. Время было перестроечное, и многие

"взрослые" руководители в деканате и ректорате МГУ были не совсем

уверены, что делать со слишком самостоятельной молодежью. Присущие

Геле такт и дипломатия очень помогли сохранить олимпиаду, её энтузиазм

и вдохновение. Нынешнее поколение студентов продолжает дело Гелы и его

товарищей: весной 2012 года в Москве опять была олимпиада школьников,

62-я по счёту, и это ещё одна частичка памяти о Геле.

Ирина Сорокина (биофак '88 - однокурсница Гелы)

Аркадий Мушегян (биофак '83)

Трудно, невозможно писать о Геле в прошедшем времени... Это мне ещё предстоит осознать. Мы общались постоянно (thanks to Skype and e-mail). Новая статья в научном журнале, новая книжка Бориса Акунина, годовой бюджет лаборатории, перевод лемирика с английского и обратно - все было предметом для обсуждений...

Гела был эциклопедистом (сейчас это большая редкость и непозволительная роскошь). Андронный коллайдер, персидское влияние на Переднем Востоке, Гражданская война в Америке, Георгиевский Трактат, Шах-Наме, трудности перевода с русского на английский, переводы "Витязя в тигровой шкуре", баскетбол, поэзия Бродского, схизма христианских церквей (Гела мечтал - дожить бы до 2054 года, что там будет к 1000 летнеий годовщине?), рецепты блюд, и, разумеется биология (вся!!!) с любимой Гелой генетикой.

Гела был безупречно честен. В науке, в интерпретации результатов был аккуратен до щепетильности. Это сыграло с ним злую шутку. Если бы он сремился быстро публиковать свои результаты (как делает большинство из нас, зависимые от грантов и публикаций), карьера его в Америке была бы куда более счастлива. Но это был Гела, и он выверял все до конца. Остается только надеятся, что бывший босс Гелы, профессор Рэчел Эспозито, найдет время и силы опубликовать его результаты. Я уверен, большинство его результатов до сих пор свежие, новые и интересные для коллег и научного сообщества.

Не буду писать много об общественной деяельности Гелы в Оргкомитете Школьной Биологической Олимпиады и в Заочной Биологической Школе в его бытность студентом и аспирантом в МГУ, много людей сделают это лучше меня. Скажу одно: став председателем Совета Научно-Творческого Объединения "Молодые биологи-школе"в самое трудное время, он принял на себя ответственность, которую никто не хотел брать.

Нужно ли говорить, что Гела был в августе 1991 года у Белого Дома в Москве, защищая свободу и демократию?

В последнее время мы больше говорили о делах: организации лаборатории, ценах на реактивы и оборудование, ежедневной рутине. Я надеялся, что Гела организует-таки лабораторию в своём Новом университете, и, может быть, я смогу помочь ему с организацией практики его студентов у нас в Каролинском Институте в Стокгольме. Видно, не судьба...

Alexander V. Chibalin, Ph.D.,

Associate Professor of Cell Physiology

Karolinska Institutet

Stockholm, Sweden

To someone who was just getting to know Gela, perhaps the most distinct first impression was that he appeared very old-fashioned. And he was. An old-fashioned in a sense of being a true gentleman and intellectual. As if someone from another era. To give just couple examples. Whenever a lady entered a room, Gela would always stand up and remain standing until the lady sat down. He did this equally without fail when he was just a teenager and the last time I saw him, few years ago. Quite atypical in our carefree times! Similarly, Gela's breadth of interests and wide-ranging intellectual scope always reminded me of the best intellectuals of the past epochs. Save for the endearing accent, both his Russian and English were impeccable - always perfect grammatically and with an enviable vocabulary. Apart from Gela being the source of 95% of everything I ever learned about Georgia, his knowledge of other cultures, religions, world history, philosophy and literature always made for immensely interesting and lively conversations. Over almost 30 years that I knew Gela, there were so many of them ... It breaks my heart to realize that there will be none in the future.

Dima Klenchin

აგერ ორიოდე დღე გავიდა რაც გელა თევზაძე გარდაიცვალა. ერთ ქალაქში ვცხოვრობით 10 წელი, ჩიკაგოში, 1997-2007, ასე 15 კილომეტრის მანძილზე ერთმანეთისგან, და ვხვდებოდით ყველა ქეიფში თუ თავყრილობებში რომლებიც ქართველებში იმართებოდა, ანუ თვეში ან ორ თვეში ერთხელ მაინც. ეს ვფიქრობდი დამეწერა თუ არა რამე გელაზე, როდესაც არც კი მაქვს გათვითცნობიერებული ასეთ დროს რატომ კი უნდა დაწერო რამე. მითუმეტეს გელაზე, რომელიც ისეთი ერუდიციის მქონე ადამიანი იყო რომ ჩემი, რომელიც ამ მხრივ მასთან შედარებით გამოვიყურები როგორც პირველკლასელი მეათეკლასელთან, აზრი ვისთვის და რისთვისაა საინტერესო. ალბად არავისთვის და არაფისთთვის, გარდა იმისა რომ მისმა ბიჭმა, რომელის მოვლენაც უდიდესი ბედნიერება იყო გელასთვის, შეიძლება დიდი ხნის მერე წაიკითხოს ასეთი ჩანაწერები რომ გაითავისოს ვინ იყო მამამისი. ასევე მისმა მეუღლემ, დედამ, მამამ, ძმამ და სხვა ახლობლებმა, და ცოტა შვება მაინც მიეცეთ. არადა, სხვა რაა უფრო მნიშვნელოვანი ჩვენს ცხოვრებიდან.

მე პირადად ჩემი, ასე ვთქვად აზრიანი ცხოვრების 35 წლის მანძილზე, არ შემხვედრია უფრო ნაკითხი, ინფორმირებული, გააზრებული, წესიერი, და ინტელიგენტი ადამიანი. ადამიანი, რომლისთვისაც ყოველთვის მეორადი იყო მატერიალური, და იმდენი ნახა, შეითვისა, და გაიაზრა კაცობრიობის სულიერი და კულტურული მიღწევებიდან, რომ ნამდვილად არ ვაჭარბებ, მილიონიდან ერთმა თუკი შეიგრძნო ასეთი ბედნიერება. ჩემთვის მასთან ერთად ჩიკაგოში ქართულ სუფრებთან გატარებული საათები იყო როგორც საგანმანათლებლო გაკვეთილები უამრავ საკითხზე, და გელას ყველაფერში ქონდა თითქმის სრული ინფორმაცია და გააზრებული დასკვნები.

იყო შემთხვევები როდესაც ჩვენ გვინდოდა გელა გამოქვყოლოდა რაიმეს გასაკეთებლად, როგორც უფრო გამოცდილი ამერიკაში მცხოვრები ადამიანი; გელა ამასაც აკეთებდა ისეთნაირად რომელიც მარტო გელას შეეძლო, მარტივად, უბრალოდ, შინაურულად. ჩემი მეუღლე და შვილისთვის, შორენა და ბარბარასთვის, გელა ყოველთვის სასიხარულო სტუმარი იყო.

აქ დავამთავრებ, რადგან არ მინდა ბანალური სიტყვები ვწერო გელაზე. ვერც იმას ვიტყვი რომ რაიმეს ვერ მოესწრო-თქო, რაც კი გელამ ნახა და შეითვისა, მრავალი სხვის საინტერესო ცხოვრების შესადარია.

ამირან ტომარაძე, 11 აგვისტო, 2012

I am so terribly sorry to read this terrible news. I had no idea.

I met Gela through Marcello Cherchi, who was a grad student in the University of Chicago Linguistics Department at the time, writing his dissertation on Georgian with Howard Aronson. I was also on his committee.

Gela was a guest at my house and we went out socially on many occasions. He was a kind, brilliant, articulate, entertaining, thoughtful, knowledgeable, helpful, warm human being.

I am so very saddened by his passing.

I shall always remember him with great fondness and respect.

In deepest sympathy,

Victor Friedman

Andrew W. Mellon Professor

Department of Linguistics & Department of Slavic Languages and Literatures

Director, Center for East European and Russian/Eurasian Studies

University of Chicago

 

Gela was my research mentor in college. He took me under his wing in 1998 when I was 19 and knew absolutely nothing. He was a brilliant man with great patience and most importantly a long-time friend. He was a true renissance man who knew everything about everything - from molecular genetics to classical music to the Chicago Cubs to the Sopranos. He had a heart of gold and was always the first person to wish me a "happy birthday" every year even though I always forgot his. I'll miss you, Gela. Best wishes and my condolences to your family.

Jeff Siracuse

University of Chicago

I worked in the Esposito lab with Gela for only 10 months, but he was a friend for a lifetime. Possibly the most omnivorous intellect I have known-- and I have known a considerable number. A Georgian (and we used to make jokes about the Kentuckian and the Georgian—oops, the First Georgia) who knew more about US history than most born Americans, who could discuss The Onion and church history—any church with equal alacrity. I can see him now, taking part in three conversations at once in the lab: one on sporulation, one on Scotty Pippen’s triple double, and one on Ramey’s performance in Mephistophele, grounded and equally enthusiastic about each. There was no topic in which he had no interest. He took time to explain the workings of yeast genetics to me, though I was only a secretary, and he taught me so that I was able to grasp it.

I knew no person in whom he had no interest, either. One of the gentlest, warmest souls one ever met, with a witty, self-deprecating humor in multiple languages. He remembered one’s family, one’s birthday, the stories one had told him years and years before. When you were with Gela, he was focusing on you and appreciating you. His warmth enveloped you. We all rejoiced when he and Maka met and married, and when Ben was born, and ache for Maka, Tengo, Ben, and the rest of his family. I miss you, Gela. Rest in peace.

Nicolette Warisse Sosulski, MLIS

 

Gela was the heart and soul of the research program in the laboratory of

Professor Rochelle Esposito in the department of molecular genetics & cell

biology at the University of Chicago. When Dr. Piotr Gornicki and I decided to

develop a system in recombinant yeast for studying the enzyme acetyl-CoA

carboxylase of other organisms, by cloning genes for that enzyme from

parasites and the human and replacing the ACC gene of yeast, we needed expert

help from someone. That person was Gela, who first trained Marcin Joachimiak

and then a succession of undergraduates to do the necessary manipulations of

yeast. He was indispensable. He was a co-author of our first paper in the field,

to be followed by many others. He had a wonderful sense of humor and a

critical scientific mind. I was sorry that he had to leave when Professor Esposito

retired and sorrier still to learn of his accident.

Robert Haselkorn

F.L.Pritzker Distinguished Service Professor

Dept of Molecular Genetics & Cell Biology

The University of Chicago

Gela was our dear friend here in Chicago. Gela and Jim worked together as post-docs

at the University of Chicago and became close friends right from the start sharing many

interests, including Chicago sports teams, opera, literature, history, politics and the

list goes on. The three of us would regularly gather together around his living room table

to watch major sports events or other programs and chat, eat, laugh and just enjoy good

fellowship. We went to the opera together, Gela could tell you the background and plot,

if there was one, of almost every opera, he was so incredibly knowledgable. After we returned

home from Taiwan with our son, much to our surprise, our son's crib was completely built and

set up. Naturally it was Gela who came to our home to build it for us! This was so Gela.

Stopping everything to help his friends. We have so many wonderful memories with Gela.

He was a treasure and a special human being. We miss him greatly.

Donna and Jim Fackenthal

Fackenthal Piano Studio

 

 

I knew Gela as a friend and colleague at the U. of Chicago. I always admired his kindness, integrity, brilliance, humility, and great sense of humor. What a loss to his family and to all of us who knew and admired him. My heart goes out to his family during this sad, sad time.

Natasha Fedorova

I cannot express how shocked I am by this tragedy. As difficult as it is for me, it must be unimaginably sad and disturbing to his wife, sons, and all of his family. It is a blessing that he did not suffer, but this event will never make sense to me.

I met Gela in Chicago around 1994, shortly after I returned from doing field work in Tbilisi. I was a graduate student and he was a postdoctoral fellow. I do not recall exactly how we were introduced to each other. Initially I simply asked him some questions regarding the Georgian language, but we quickly developed a friendship that allowed me to appreciate what a wonderful person Gela was. Words cannot really do him justice, but a few things that come to mind are his superior intelligence, insightfulness, grace, dignity, sophistication, xenophilia (appreciation of the foreign), diligence, patience — and his unusual ability to inspire others to these same qualities. His mind was versatile in a fashion I have rarely seen; in the course of an evening he could easily have detailed discussions on topics ranging from Persian poetry to molecular biology to classic jazz to international politics. Aside from his obvious intellect, Gela was also simply a gentle, warm human being; I cannot recall him ever making a harsh or disparaging comment about anybody, not even about those people who had treated him improperly or disrespectfully. Another one of my close friends who knew Gela once described him as a "prince," and I would certainly agree. We are all fortunate to have known this prince. Nothing can compensate for his loss, but we will cherish his memory and strive to emulate the example that he set for us.

I also met both of his parents when the came to Chicago to visit him — I think it was in the late 1990s or so — and it was easy to see that Gela had the advantage of marvelous and intelligent parents, who must have inspired him to many of the goals he achieved. Gela sent me pictures of his wife and son last year, but I unfortunately never met them.

Please convey my condolences to Gela's family and his other friends. I wish I had something more uplifting to say, but at the moment I cannot even absorb this event.

Thank you,

Marcello Cherchi

მშვიდობით, გელა! რა გულსატკენია ჩვენი მიმოწერა ასე რომ მთავრდება. რამდენი რამ გვქონდა დაგეგმილი რომ ერთად გაგვეკეთებინა და რამდენი რამ გვქონდა გასახსენებელი... ჩვენი მეგობრობა ხომ განსაკუთრებულ დროსა და გარემოებაში დაიწყო. როდესაც ჩიკაგოში სულ რაღაც სამი-ოთხი ქართველი ოჯახი ვიცნობდით ერთმანეთს და როდესაც საქართველოს ასე უჭირდა ოთხმოცდაათიან წლებში. სწორედ ამ გარემოებამ დაგვაახლოვა ასე. ყველა საუბედურო და სასიხარულო ამბებს ხომ ერთად ვიზიარებდით. ჩიკაგოს ქუჩებში როგორ დავრბოდით ბულებმა ჩემპიონობა რომ მოიგეს... ნათელა და ბავშვებიც რამდენს იხსენებენ ჩვენს ერთად გატარებულ გრძელ საღამოებს. ახალგაზრდები ვიყავით და დიდი გეგმები გვქონდა სამომავლოდ. შენ კი სიბერე არ გდომებია... და ახლა ჩვენს გეგმებს რაღა ვუყოთ? როგორღა ვიმუშავებთ ერთად რომ საქართველოს ახალგაზრდა თაობას ჩვენი გამოცდილება გავუზიაროთ? ლექციების წასაკითხად რომ მიწვევდი, ახლა ხომ ვეღარ მიმასპინძლებ?

ყველას გვატკინე გული. ყველა ჩვენი საერთო ნაცნობი ჩიკაგოს სიახლოვეში ერთნაირად მძიმედ განიცდის შენს წასვლას. მგონია აქ ერთი ცნობილი ფრაზის ციტირებაა აუცილებელი: "ჩვენ არ ვიცით რა გვაქვს სანამ მას არ დავკარგავთ"...

მშვიდობით, გელა.

Ruslan Sanishvili (Nukri)

Macromolecular Crystallographer

Argonne National Laboratory

Argonne, IL

I just saw the news about Gela and wanted to write to you. I worked with Gela at the University of Chicago and he was an amazing mentor and friend. He taught me so much and was a huge influence- without him I probably wouldn't have decided to apply to graduate school in biology. Thanks to his dedication I just recieved my PhD on Thursday. I will miss his warm smile, help with crossword puzzles, sports trivia, and constant support. I don't know if this helps at all, but I wanted to send my condolences to you and Gela's family. I will miss him and will keep him and all of you in my thoughts.

Jessica Pierce

I worked with Gela in Chicago, I was a graduate student in the lab where Gela was a postdoc. He was a great friend and colleague. He was a kind and intelligent, caring, thoughtful and loyal. He was also fun to be with - he developed a love for the Chicago Bulls back in the Michael Jordan era. He was a great support to me personally! Since that time, we remained in touch through Facebook, and I was overjoyed to see that he finally found the love of his life and had a beautiful son and family. He will be sorely missed!!

Lisa Rutkowski

I first met Gela in Chicago when I was working on my dissertation and needed to check my linguistic data with a native Georgian speaker. He was one of the only Georgians on campus, but he more than willingly helped anytime with this often tiresome task, without compensation and sometimes on short notice, because he was a man of science himself and understood and enjoyed the intellectual endeavor.

But Gela was more than a scientist: he was a man of the world and possessed of gentle heart and a soul full of humility and a generosity that was more than uniquely Georgian, it was uniquely Gela. I am deeply saddened by this loss of a man I called friend, but if anything good can come of it, let it be that we all try to be a little more like Gela in our lives, as a memorial to him. We will miss you Gela!

Thomas Wier

Our hearts are broken, we have lost you whose

kindness, grace, humility, warmth, decency and

intellect knew no bounds. You became a special

part of our Chicago lives and a friend for life. We have so many wonderful memories of the three of us sitting around your living room table conversing, eating, watching our Chicago sports teams triumph- you and Jim would

lift your glasses to whatever your emotions propelled

you to toast. We cheered together with such joyful spirit

watching the greatest basketball player ever defy gravity. You were our opera buddy, we were enchanted by the cheerfulness of a Mozart aria and moved with tearful emotions to the closing decaying notes of Gotterdammerung. Only you and Jim’s Mom would build a baby crib for our precious son. So many good times we shared. We miss those days.

You were Jim’s confidant, loyal friend and colleague who really knew the meaning of the word understanding. I wished I had thanked you at your departure from our home for being all three to Jim but I was so choked up seeing you leave Chicago. We are so very grateful to you.

The depth of our sadness over losing you cannot be measured. We are devastated that your life will not continue as it should with your lovely wife, Maka, and son, Benjamin. We cry at the thought that we will not have our reunion as we all had so hoped to have. Dearest friend, we miss you beyond words. Our deepest, heartfelt sympathy to Maka, Ben, your parents, and extended family. Our thoughts and prayers are that they will be strong and find peace at this most difficult time.

We love you Gela. Thank you for being a part of our lives.

We will never forget you.

Donna and Jim Fachenthal

Gela was a very nice person, and a generous scientist in helping others. I have

been benefited from Gela's help many times over the years when Gela was here

at the University of Chicago. We, the Ira Wool lab, had a graduate student who

used yeast as a research tool (Wool lab used bacteria and rats in research). Gela

was instrumental in helping this grad student throughout his dissertation, and

we are indebted to Gela's generous help. Gela also had strong interest in the arts

and humanities. I still have fond memories of our conversations about opera and

music besides sciences. Gela will be dearly missed.

Yuen-Ling Chan

Dear Gela,

Five years have passed since your former mentor, Shelly Esposito, first mentioned to me your name and your results in her lab. She proposed that we collaborate and thought that it would be great for both of us if I could manage to find a temporary position for you at the University of Geneva. Somehow things came together culminating with you spending several months with us, from the end of 2007 to early 2008, as a visiting scientist.

You very quickly earned my respect and my admiration. If I interpreted their sentiments correctly, you were also held in very high esteem by all the others in the group: Joerg, Aino, Alex, Michael, Manu and Ariane. To them, I think, you became a second mentor.

Beyond science, I fondly remember the many discussions we had during our short time together, most often accompanied with a strong drink. Your depth of knowledge of history and the arts amazed me. Although I admittedly did not share your love of opera, I did love hearing you recount major events in Asian and European history, all with an Oriental perspective. You made me see the world in a new light.

After you left the lab and returned to Georgia we communicated infrequently. I was very happy for you when you married, and shared your joy when your son was born - I hope that his actions will make you proud. In the last few weeks, our contacts became more regular again as your work from Geneva was being incorporated into a manuscript for publication. You were excited to be working in your own lab and I was in the process of sending the material that you had left behind in the lab.

Here in Geneva, the miserable news of your passing has left a profound hurt in our hearts.

Prof. Robbie Loewith,

Dept. of Molecular Biology,

University of Geneva,

Geneva Switzerland

irakli gudavaZe

Tavisufali universitetis fizikis skolis meore kursis studenti

მე თავისუფალი უნივერსიტეტის ბიზნეს–სკოლის ახლა უკვე მე–4 კურსის სტუდენტი ვარ, ბატონმა გელამ (უფრო გელა მასწმა.) მეორე კურსის პირველ სემესტრში წაგვიკითხა კურსი ბუნებისმეტყველებაში (უფრო ზუსტად ბიოლოგიაში) და მინდა გითხრათ, რომ მისმა სწავლებამ მე სკოლინდელი ბიოლოგიის სიყვარული უნივერსიტეტში მეორედ დამიბრუნა, იმიტომ კი არა, რომ მე თვითონ ვგიჟდებოდი ბიოლოგიაზე, იმიტომ რომ თვითონ ყვებოდა და აკეთებდა ყველაფერს გულით, თუ რამეს ვერ გავიგებდი, საკმარისი იყო ერთი კითხვა დამესვა, რომ მთელი ნახევარი საათი შეეძლო ესაუბრა ამ საკითხის გარშემო, არასოდეს იღლებოდა ჩვენი დახმარებით, გულით უხაროდა ჩვენი წარმატება და პირიქით, სტკიოდა ჩვენი წარუმატებლობა, ეს მის მისალმებაშიც აისახებოდა, თითქმის ყოველთვის როცა დერეფანში ვხვდებოდი (მას შემდეგაც, რაც ბუოლოგიის კურსი დამთვრდა), არ ყოფილა შემთხვევა, რომ არ გაეღიმა (მიუხედავად იმისა რა აწუხებდა, საკუთარ პრობლემებს არასოდეს ახვევდა სხვებს თვზე) და არ ეკითხა "როგორ ხართ ანა"? ისიც კი მახსოვს, კაფეტერიაში სულ მეორე ბოლოში რომ მჯდარიყო, თუ შეგვამჩნევდა იქიდან გვიკრავდა თავს სანდომიანი ღიმილით.

ერთხელ მახსოვს, დერეფანში შემხვდა ლექციის შემდეგ, რაღაცამ დამაინტერესა და ძალიან მარტივი კითხვა დავუსვი, სადღაც მიიჩქაროდა და მეგონა უცბათ მივიღებდი პასუხს და წამოვიდოდი, მაგრამ ისე გულიანად მიპასუხა, ჩვენი საუბარი თითქმის 15–20 წუთი გაგრძელდა, მომიყვა ყველაფერი რაც ამ კითხვის გარშემო იცოდა, რადგან დარწმუნებული ვარ, თვლიდა, რომ ვალდებული იყო, როგორც პროფესიონალს სრული ინფორმაცია მოეწოდებინა.

კიდევ არ დამავიწყდება შუალედური გამოცდის ნაწერების გასწორების შემდეგ მისი კომენტარები. მე პირველად ვნახე ადამიანი, რომელიც წერტილ–მძიმეს და გრამატიკას მისწორებდა, და ისე კი არა – უხეშად, პირიქით, სიხარულისგან გაგეღიმებოდა მის წერილზე და იფიქრებდი, ნეტა სად მონახა ამ ადამიანმა ამდენი დრო, რომ ვიღაც რიგითი სტუდენტისთვის გრამატიკა და სიტყვის ლათინურად გამართულობა შეემოწმებინა. ყოველ წინადადებაზე (რამხელაც არ უნდა ყოფილიყო თვითონ შუალედურის ნაწერი) მოწერილი ჰქონდა კომენტარი – თუ მოსწონდა აღფრთოვანებას არ მალავდა (რაც იმხელა მოტივაციას მაძლევდა და თავდაჯერებულობას მმატებდა, რომ ვერ აგიღწერთ), თუ რამე არ ეწერა კარგად რჩევის მოცემა იცოდა ისეთი ფორმით, რომ მისი მადლობელი დარჩებოდა ნებისმიერი.

კიდვ მახსოვს, ერთხელ დისტანციურ ლექციას ატარებდა მისი მეგობარი ამერიკიდან, და იმ ბავშვებს შორის მეც მოვხვდი, ვისაც ამ ლექციაზე დასწრების საშუალება მიეცათ. რომ გამოვედი ძალიან კმაყოფილი ვიყავი, მაგრამ ვეღარ მოვახერხე მადლობა მეთქვა და გადავწყვიტე მეილი მიმეწერა, თან ერთი კითხვაც დავუსვი ლექციის თემასთან დაკავშირებით. მის პასუხით როგორც ყოველთვის აღფრთოვანებული დავრჩი, მაგრამ აქვე უნდა აღვნიშნო ასევე, რომ ბატონი გელა იყო უაღრესად თავმდაბალი ადამიანი (მიუხედავად ამხელა ცოდნისა და გამოცდილებისა, რომელსაც ის ფლობდა), რაც მის მიერ მოწერილ წერილში ნათლად გამოიხატა, მან ჩემს კითხვაზე პასუხის გასაცემად რამდენიმე საკუთარ სტატიაზე მიმითითა ბმულების (ლინკების) საშუალებით და შეწუხებული იყო იმ საკითხით, რომ მსგავსი საქციელი თვითრეკლამაში არ ჩაერთვალა ვინმეს.

დაბოლოს, მე ჯერ არ ვიცნობ ისეთ ადამიანს, რომელსაც ოდესმე გელა თევზაძეზე რაიმე ცუდი ან უხეშად უთქვამს, პირიქით, აბსოლუტურად ყველას ძალიან უყვარს და ძალიან დიდი პატივს სცემს, თუ რაიმე კუთხით, მცირეხნიანი შეხება მაინც ჰქონია მასთან; სტუდენტებით დაწყებული, ლექტორებით დამთავრებული (და ეს მხოლოდ ჩვენი უნივერსიტეტის ტერიტორიაზე, ანუ რასაც მე ვხედავდი), ბატონი გელა იყო ადამიანობის და გულიანობის და ამასთან ერთად, პროფესიონალიზმის განსახიერება. ეს თვისებები ერთ ადამიანში იშვიათად თუ იყრის ხოლმე თავს. სჯეროდა სიკეთის, უყვარდა თავის საქმე და ყველა ადამიანი მის გარშემო. მოკლედ რომ ვთქვათ, ის იყო ცალსახად მხოლოდ დადებითი მხარის მატარებელი ადამიანი.

დარწმუნებული ვარ, ბევრი კარგი რამ გამომრჩა კიდევ, მაგრამ იმედია, ცოტათი მაინც მოვახერხე გამომეხატა ჩემი (და არა მარტო ჩემი) დამოკიდებულება ამ ადამიანისადმი.

პატივისცემით,

ანა კვირიკაშვილი

 

ბატონი გელა უზომოდ განათლებული და თბილი ადამიანი იყო. ძალიან რთულია, როდესაც ახლა ვამბობ სიტყვას "იყო". ძნელია, დაიჯერო, რომ ამ გამორჩეული პიროვნების გულთბილი ღიმილი აღარ შემეგებება უნივერსიტეტში დაბრუნების შემდეგ. ის გამორჩეული ლექტორი იყო იმითაც, რომ ზეპირად იცოდა ყველა სტუდენტის სახელი და გვარი, ახსოვდა ყველა საუბარი თითოეულ ჩვენგანთან. მე პირადად ბევრჯერ მიმიმართავს ბატონი გელასთვის სხვადასხვა კითხვით და ის ყოველთვის გულდასმით მპასუხობდა. არასდროს დაიზარებდა საკუთარი სტუდენტის დახმარებას. მე ის ძალიან დამაკლდება!

Tamar menTeSaSvili

Tavisufali universitetis studenti

 

 

 

 

სხვა სიახლეები
09 თებერვალი 03:27 საზოგადოებრივი მაუწყებლის მონიტორინგის საბჭოს განცხადება
14 სექტემბერი, 2016 ნავთლუღის ღამის საარჩევნო სიზმრები
08 თებერვალი, 2016 ქებათა ქება გარდაცვლილ ღმერთებს
15 დეკემბერი, 2015 ფსიქომანია
14 დეკემბერი, 2015 based on a true story - წარმატების ფორმულა საქართველოში
06 დეკემბერი, 2015 ნიკა რურუას ჯაზი
27 ნოემბერი, 2015 უკეთესად შენ თქვი
23 ნოემბერი, 2015 დახმარება შეძლებულებს … ღარიბების ხარჯზე
28 სექტემბერი, 2015 ორი რუსეთი - ორი საქართველო?!
28 სექტემბერი, 2015 ორი პოზიცია